İmparatoriçe kartına baktığında ilk his genelde bir rahatlama olur.
Sanki hayat “buradayım” der. Sert değildir, buyurgan değildir; ama tartışmasız biçimde vardır. Çünkü İmparatoriçe gücünü dayatmaktan değil, beslemekten alır. O, varoluşun rahmidir.
Bu kartta oturan kadın, tahtta olmasına rağmen donuk değildir. Tahtı bir iktidar simgesi olmaktan çok, yerleşmişlik halidir. “Ben buradayım ve burası benim alanım” demeden bunu hissettirir. Onun gücü sessiz ama kapsayıcıdır. İmparatoriçe, kontrol eden değil; büyüten, çoğaltan, hayat veren bir enerjidir.
Başındaki taç genellikle yıldızlarla bezelidir. Bu yıldızlar gökyüzünden değil, doğanın döngülerinden gelir. Ayın evreleri, mevsimler, kadın bedeni, doğurganlık… Hepsi onun tacında birleşir. Bu taç “akıl” değil, doğal bilgelik taşır. Öğrenilmiş değil, hatırlanan bir bilgi. İçgüdüyle gelen bir hakimiyet.
Elindeki asa çoğu zaman yukarı değil, yere yakındır. Çünkü İmparatoriçe’nin gücü göğe hükmetmez; toprağa kök salar. O ideallerin değil, gerçekliğin kraliçesidir. Somut olanla ilgilenir: beden, duyular, dokunuş, üretim, emek. Bu yüzden bu kart sadece “anne” değildir; aynı zamanda yaratıcı, sanatçı, aşık, üretici kadındır.
Ayaklarının altındaki toprak bereketlidir. Bu bereket yalnızca çocuk doğurmakla ilgili değildir. Fikir doğurur, ilişki doğurur, para doğurur, güven doğurur. İmparatoriçe’nin olduğu yerde bir şey yeşerir. Ama bu yeşerme emek ister; sulama ister. O yüzden bu kart tembelliği sevmez ama aceleyi de reddeder. Doğanın temposunda ilerler.
Elbisesi genellikle bol, akışkan ve yumuşaktır. Bedeni saklamaz, bastırmaz. Çünkü İmparatoriçe bedeniyle barışıktır. Tarot’taki en “bedensel” kartlardan biridir. Hissetmekten utanmaz. Zevk almayı kutsal sayar. Bu yönüyle patriyarkal düzenin en rahatsız olduğu arketiplerden biridir. Çünkü o, hazdan korkmaz.
Venüs sembolü çoğu zaman kartta görünür. Bu, aşkın romantik halinden çok daha fazlasıdır. Venüs burada çekim yasasıdır. İmparatoriçe isterse almaz; çeker. Onun etrafında insanlar, fırsatlar, imkanlar kendiliğinden toplanır. Çünkü o ihtiyaçtan değil, doluluktan hareket eder.
Olumlu yönleriyle İmparatoriçe: – Şefkatlidir ama zayıf değildir
– Üretkendir ama kendini tüketmez
– Vericidir ama karşılıksız değil
– Sezgisel ama gerçekçidir
– Güzel ama derinliklidir
Bu kart açılımlarda geldiğinde hayat genelde şunu söyler:
“Büyüme zamanı. Ama zorlayarak değil.”
Fakat her arketip gibi İmparatoriçe’nin de gölge tarafı vardır. Aşırıya kaçtığında boğucu olabilir. Fazla sahiplenici, fazla koruyucu, fazla besleyici… O noktada sevgi, kontrolle karışır. “Senin için” diyerek sınır ihlalleri başlar. Bazen üretmek yerine yalnızca tüketmeye kayar; haz bağımlılığına dönüşebilir. Rahatlık, atalete; şefkat, manipülasyona evrilebilir.
Bir diğer gölge tarafı da şudur:
İmparatoriçe bazen vermeye o kadar alışır ki, kendini unutabilir. Herkesi beslerken kendi toprağını kurutabilir. Bu yüzden bu kart, “kendini de besliyor musun?” sorusunu da taşır.
Ama tüm bunların ötesinde İmparatoriçe, tarotun kalbidir.
O olmadan hiçbir şey büyümez.
İmparator düzen kurar, ama İmparatoriçe olmadan o düzen yaşamaz.
Belki de bu yüzden bu kart, güçlü olmak için sertleşmek gerekmediğini bilenlerin kartı.
Hayatı tutarak değil, sarararak yönetenlerin.