Bakışları uzaklara dikili fakat zihni tam burada, topraktadır. Oturduğu o sert koltukta rahatı değil, sarsılmazlığı arar.İyi bilir ki; yumuşak yastıklar krallıkları uyutur, Sert taşlar ise adamı uyanık tutar.

Kırmızı pelerini, damarlarında akan kanın değil, O kanı dindirecek iradenin rengidir. Arkasındaki o çıplak dağlar, ona bir gerçeği fısıldar her sabah: “Zirve soğuktur ve orada sadece kendi nefesinin sesini duyarsın.”

İmparator, rüzgâra göre yön değiştirmez; Rüzgârın çarpıp yön değiştireceği o duvardır. Onun adaleti bir kılıç keskinliğinde değil, Bir temel taşının terazisindedir. Eğriyi düzeltmez, eğrinin yanına en doğrusunu koyar ki Herkes kendi yamukluğunu görsün.

Sevmediği için değil, çok sevdiği için çizer o sınırları. Çünkü bahçeyi çit çevirmezse, gülleri yabani otlar boğar. Onun sevgisi bir fırtına değil, güvenli bir limandır; Sıcak değildir belki ama her zaman oradadır.

Eğer bugün bu kart sana bakıyorsa, Gözlerini kaçırma. Sana “nasılsın?” diye sormuyor, “Neyin arkasında duruyorsun?” diye soruyor. Çünkü İmparator için hayat bir şans oyunu değil, Taş üstüne taş konularak örülen bir kaderdir.

Artık çocukluğun o dağınık neşesini geride bırakma vaktidir. Şimdi ellerini taşın altına koyma, Kendi krallığının yasalarını yazma vaktidir. Çünkü dünya, sadece ayakta durmayı bilenlere Kendi ekseni etrafında dönme izni verir.